Ben şimdi yazıyorum

Küçükken rengarenk resimler yapmayı çok severdim. Tüm renkleri kullanıp saçma çizgiler çizsem bi le bu beni mutlu ederdi. Sulu boya ile işim bittiğinde boyaların olduğu bölmeleri suya tuttuğumda akan renkli suyu berraklaşana kadar gözümü kırpmadan izlerdim. Hele de pastel boyayla yapılan o resim yok mu? Kağıt önce hiç boşluk kalmayacak şekilde rengarenk boyanır, sonra üzeri siyah renkle boşluksuz boyanır. Son aşamada ise bozuk bir kalemle istediğin resmi çizersin. Kalemle siyah boyayı kazıdıkça alttan o rengarenk kısım gözükür. Cin Ali'nin kafası sarıysa, ayakları pembe olabilir mesela.   O zaman bu kadar derin düşünemiyordum belki ama şimdi şu klasik benzetmeyi yapabilir ve üzerine çokça konuşabilirim. " Siyah boya karanlığı, sıradanlığı temsil ederken; alttaki diğer renkler aydınlığı, farklılığı temsil ediyor." Evet biliyorum çok sıradan bir benzetme. Ama sizce de böyle değil mi? Tüm bu sıradanlığın içinde kendini bulan bu renkler.  Bir metro durağında durun ve etrafı...

 Mutluluk. Her insana yakışır mı? Düşünün size istemediğiniz kadar zaman veriyorum düşünün. Her sabah kalktığınızda, kahvaltı yaparken, film izlerken, gülümserken, çalışırken... Her insan " Mutluyum." diyebilir mi? Düşünün.  Bence düşünmeyeceksiniz. O zaman ben size söyleyeyim. Yakışmaz. Mutluluk her insana yakışmaz.  Kimi insan kendi denizinde boğulmak için, kimi insan kendi baharında açmak için, kimi insan kendi rüzgarıyla savrulmak için yaratılmıştır.  Canlandırın kafanızda hemen " Yalnız bir kadın. Her günü aynı. Arada değişiklikler var mı? Var elbette ama çarşı pazardan ibaretler. Bir de bu kadını huysuz yapalım. Ay ne illet oldu? Mahallenin çocukları korkuyormuş bir de bundan." canlandırdınız mı? Tamam. Şimdi söyleyin bu kadına mutluluk yakışır mı? Ona alışan alışmıştır artık. Değiştiğini düşünsenize böyle şeyler sadece filmlerde olur; bir çocuk gelecek ve bu kadının hayatını değiştirecek ve mutlu son. Hayır bu kadın son nefesine kadar aynı şekilde yaşayacak...