Ben şimdi yazıyorum

 Yine olmadı işte. Kendime verdiğim sözleri tutamazken başkasına nasıl söz vereceğim. Bir şey var hissediyorum. Öyle bir şey ki nefes alırken bile bana engel olan... Öyle bir şey ki durup dururken içimi kurcalayan... Ben o şeyi nasıl alt edeceğimi hiç mi hiç bilmiyorum. Onunla yaşamayı mı öğrenmem gerekiyor? Onu kabullenirsem belki beni rahat bırakır. Kim bilir belki de tek yapmam gereken budur. Ama olmuyor. Bir insan hem bir şey yapmak isteyip hem de aynı şeyi yapmamak için nasıl çaba sarf eder?  Söz vermiştim. Büyüdüm demiştim. Aslında değişen sadece yaşımmış. Anladığım tek şey artık büyümek istemediğim. Çünkü kafamın içinde sürekli konuşan bir ses var ve bu ses bana sürekli büyüyünce ne olacağını soruyor. "Bilmiyoruuuuuuuum!!!!!!" diye uzun uzun avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum. Ama beni duymayacağını biliyorum. Çünkü o da tıpkı diğer her şey ve herkes gibi beni yoksayıyor.  Ben buradayım; paylaşmak istediğim fikirlerim var benim. Anlatmak istediğim anılarım da....

Çok uzun zaman oldu. Biraz büyümüş olabilirim ama hâlâ bir şansım olduğunu düşünüyorum. Yıllar önce küçük bir yazı yazmıştım; kalemim bana küstü diye. Bu seferki ayrılık oldukça uzundu ama kalbini geri kazanmanın çaresini geri dönmekle bulduğumu düşünüyorum. Biliyorum hatırlatmanıza gerek yok, teknolojiyi oldukça geriden takip ediyorum; blogların tarih olduğunu da biliyorum. Bu arada siz de hiç değişmemişsiniz; önceden de araya girmeyi pek severdiniz. Neyse ne diyordum? Kalemime söz verdim gibi sayalım ve bu yolculuğu uzatabildiğimiz kadar uzatalım diyorum. Çünkü ben sizleri her ne kadar değişmemiş olsanız da çok ama çok özledim. Şimdiden söyleyeyim başlarda teknik bazı sıkıntılar olacak, bir yazıyı birden fazla kez paylaşmak, pespembe temadan kurtulamamak gibi pek çok kargaşaya şahit olacaksınız. Ancak biliyorum ki sizler oldukça hoşgörülü davranıp bu uzun yolculukta gerek arabanın biten deposunu dolduracaksınız - ki kesinlikle mecaz anlamda söylüyorum - gerekse kirlenen ön camı temiz...