Su içmek için ayağa kalkmaya üşenir mi insan? Peki kolundaki yaraya merhem sürmeye... Doğru, bırak koldaki yarayı kalpteki yaraya yoksa çare Bilir ki suyu da merhemi de aynı zehir Uyumaktan korkar mı insan? Gözünden akan yaşlar kulağına akarken O iğrenç hisse sinirlenerek bir de bunun için ağlarken Yastığına bastırırken bulur kendisini duyulmasın diye çığlıkları Gecenin bir yarısı kalır odasında bir başına Gündüz cevaplayamadığı onca soru dikilirken karşısına Düşünür hani; neydi, ne olacak Kimdi, kim olacak... Sonra başlar sorgulamaya bunca düşmana karşı çare bulamazken İşte o an belirir en güçlü düşmanı olan kendisi karşısında Sonra saate bakar Kurtulur en sonunda bir uyur bir uyanık kıvranırken kırıştırdığı çarşaflardan Sorar en yakın düşmanına aynada Üşenir mi insan yaşamaya?