Bizler her birimiz bir bireyiz. Öyle değil mi? Bizi diğer canlılardan ayıran tek şey akıl. Öyle değil mi? Eğer evet öyle diyorsanız; her birimizin çevresindeki iyi kötü insanların, etkenlerin olabileceğine de katılıyorsunuzdur. Ben şunu söylemek istiyorum ki bizler gururumuza dokunan şeylere katlanamıyoruz. O zaman öyle bir an oluyor ki bizi diğer canlılardan ayıran aklımızı bile kullanamıyoruz. Kimimiz çok kızıyor ve kavga etmeye kalkışıyor, kimimiz yalnız kalmaya çalışıyor ama çalıştıkça üzüntüden kendini harap ediyor, kimi ise lafı öyle bir yapıştırıyor ki gururunu kırmaya çalışan değil diğerleri bile bu lafı üzerine alınıyor. Ben diyorum ki bu gibi davranışlara boyun eğmeyelim elbet ki ama sesimizi çıkaracaksak da karşımızdakini düşünerek çıkaralım. Mesela gururuna dokunacak bir şey söylendiğinde ne kız, ne söv, ne de üzül. Bunları birleştirmeye çalış. Hepsini birden yapma. Sadece ve sadece düşünerek konuş. Konuşmayacaksan da kulaklarını tıka ve “Lay lay lom”...